زنجیر عشق

 سلام دوستان عزیزم!

ای خدا! ای قدرت جاودانی! ای خالق کل! ای بلند مقام و ای بزرگوار! ای امرزنده مهربان و بخشنده! که ماه رمضان را برترین ماهها قرار دادی و مقام و کرامت و فضیلت ان را بر سایر ماهها فزونی بخشیدی؛ ماهی که در ان قران را نازل فرمودی و شب های پربرکت و معنوی و روحانی قدر را در ان قرار دادی تا بواسطه این ماه مبارک و میمون بندگان خود را به ضیافتی باشکوه و بی نظیر دعوت کنی و این ماه را وسیله ای برای امرزش گناهان انان قرار دادی؛ مددی کن و عنایت و توفیقی بر ما ارزانی دار تا ان گونه که شایسته و سزاوار مقام و عظمت لایتناهی توست ، به ضیافت و مهمانی تو آییم و قدر و منزلت این ماه مبارک را با دل و جان درک نماییم . و از تو ایزد منان می خواهیم تا گناهان ما را ببخشی و مورد آمرزش خود قرار دهی و در این دنیا و دنیای باقی عاقبت بخیر بفرمایی. پروردگارا! به ما توفیق عبادت و دعا و نیایش را در این سال و سالهای دیگر نصیب گردان. و از درگاه جود و کرم و عطوفتت مسلئت داریم که ما را به مقام قرب خود نزدیک سازی و ما را با عشق و محبت و شکر و سپاست مانوس گردانی.

بار الها  به میمنت این ماه عزیز و مبارک، فقیران را بی نیاز گردان و گرسنگان را سیر گردان. به لطف و کرم و عطوفت و مهربانی لامتناهیت دین هر مدیونی را ادا بفرما و هر غمگینی را دلشاد ساز و مفاسد امور ما را اصلاح بفرما.

 بارالها! بدیها و گناهان ما را به صفات خوب و نیکو مبدل بفرما و فقر و تهیدستی ما را به غنا و بی نیازی مبدل گردان و به هر مریضی شفای عاجل عنایت بفرما.

پروردگارا! ای قادر مطلق و ای بخشنده دانا و بی منت! به حق محمد و آل محمد و انانکه در نزد تو عزیز و گرامی هستند، گناهان ما را ببخش و بیامرز و در همه حال رافت و رحمت فرما  و بر این حال پریشان و مشوش ما ترحم نما و از بند و زنجیر سخت و محکم گناهان رهایی بخش. و بر اعمال قبیح و مفتضح که مرتکب گشته ایم به غقوبت مگیر.

ای خالق هستی! ای مهربانترین مهربانان! دوستان مرا در پناه الطاف بی مثالت قرار ده و به انان سلامتی و عزت و سربلندی عطا بفرما و مشکلات انها را رفع بفرما و اسباب سعادت و خوشبختی و شادمانی انها را فراهم اور و دین انها را ادا بفرما.

آمین یا رب العالمین!

  ای خداوند، ای سرچشمه شکوه و جلال جاودان، ای تسلی بخش روح افسرده ای که در زندان تن اسیر است و هر دم ندای عشق ملکوتی توازین سفر زمینی ببازگشت بسر منزل آسمانی خویشتن میخواند، اگر دهان من خاموش است خاموشی مرا بشنو. صدای دل مرا بشنو که با اهنگی که بگوش هیچکس جز تو نمیرسد و با زبانی که حرف و کلامی ندارد پیوسته بتو چنین میگوید:

تا بکی باید درنگ کنم؟ تا چه وقت، ای خدای نکویی، در فرا خواندنم درنگ میورزی؟ مگر نمی بینی که چگونه روز و شب ترا صدا میکنم؟ ترا میخوانم که پید اورنده نیکی هایی و میتوانی با یک دیدار بنده ناچیزت را نیک منشی بخشی!

بیا ای خداوند! بیا و لطف بیکرانت را شامل حال من کن، دل مرا از ان امید و نشاطی که در اسمانها حکمفرما کرده ای لبریز کن.

بیا و طبیعت روح دردمند من باش. بر بالینم نشین و با دست شفابخش خویش بر زخم دلم مرهم گذار.ای خدای من، بیا زیرا که چون ترا نبینم روز و ساعتی برایم نیست تا در ان لذات زندگی را احساس کنم.

شادی من فقط در وجود توست. تنها تویی که سرنوشت مرا با امید در میامیزی. اگر تو نباشی، بزم پرجنجال من خاموش و خوان گسترده ام خالی است.

من قربانی غمهای زهراگین جهانم و در زندان هستی زیر زنجیرهای گران نومیدی دست و پا میزنم، تا روزی که پرتو لطف تو بر این زندان تیره و ظلمانی بتابد و مهر تو آزادی مرا بمن بازگرداند، تا روزیکه پس از طوفان شامگاهی نوبت روز روشن فرا رسد و تو چهره پرمهر خویش را بمن نمایانی.