سايه سياه بر خاك كوي معشوقه مونس است.مـــــن خاک كويش شدم، ولي سايه از سرم گذشت و رفت.دلم مي خواست، يك بار ديگر او را در كنار خويش مي ديدم.به ياد اولين ديدار، در چشم سياهش خيــره مي ماندم. دلم يك بار ديگر، همچو ديدار نخستين پيش پايش دست و پا ميزد. شراب اولين گنجينه در جام وجودم، هاي و هو ميکرد. دلم ميخواست: دست عشـق – چون روز نخستين هستي ام را زير و رو ميكرد...
من تو را برای ابد دوست دارم، اکنون بیش تر از نخستین دیدارمان دوستت دارم و به این می گویند " سرنوشت ". هیچ چیز نمی تواند ما را از هم جدا کند. زنجیر عشقی که بر گردنم آویخته ای هرگز گسستنی نخواهد بود. می خواهم تا پایان روزگارت به یاد داشته باشی که تو در دنیای من، در قلب من بسیار گرامی و عزیز هستی، که حتی اگر بارها و بارها با مردان مختلف ازدواج کنی، در قلب من همه چیز همچون گذشته ادامه خواهد یافت. و امروز می فهم که ازدواج ما در آن شرایط غیر ممکن بود. هر دوی ما را نابود میکرد. زندگی مشترک ما به شیوه ای متفاوت انجام شد و رستگاری ما از همین بود. من تو را رها می خواستم، رهای رها. من به عشق آتشینی که در وجودم شعله ور ساختی تا ابد وفادار خواهم بود. هر عشق، همواره عظیم ترین و مهم ترین عشق جهان است. می توانم بی واهمه ادعا کنم: رابطه ما، عشق واقعی ما، زیباترین رخداد زندگی من بوده، شگفت انگیزترین احساسی که در زندگی تا کنون داشته ام. همواره بیادت خواهم بود و برای همیشه دوستت خواهم داشت. آتش عشق تو هرگز در قلب من خاموش نخواهد شد.
